Vijftigplussers verenigt u!  Als ik één ding gemerkt heb met het ouder worden, dan is het dat lange afstanden ons, vijftigplussers, beter afgaan. Als je kijkt naar de lange afstandstochten, dan is meer dan de helft van het deelnemersveld boven de vijftig.  Mijn grote droom is de “UTMB” uit te lopen.  UTMB staat voor Ultra Tour du Mont Blanc, 155 km, 10 000 m niveauverschil.  Sinds twee jaar kan je niet zomaar inschrijven, je moet eerst 4 punten verzameld hebben in andere lange afstandslopen.  Natuurlijk omdat het percentage van deelnemers dat de eindmeet bereikt veel te laag geworden was.  Je moet wel knettergek zijn om aan een tocht deel te nemen waar de meeste liefhebbers van grote routepaden een week voor nemen en ze dan in één stuk proberen uit te lopen.  Vorig jaar heb ik deelgenomen aan een “Raid” van 86km in de omgeving van Vannes.  Vertrokken met een mooie zonsondergang aan de Bretoense kust, heel de nacht gelopen op frisdrank met suiker en peperkoek en bij het ochtendgloren geëindigd op 20 km van het vertrekpunt om dan te merken dat de organisatoren geen vervoer terug geregeld hadden.  Een gemotoriseerde verpleegster getroffen (die dan bovendien nog op neurologie werkte ook…) die zo vriendelijk was om me een lift te geven.  Hallucinante beelden, in het pikkedonker langs de kust lopen met een lamp op je voorhoofd, langs bruggetjes, over het strand, klauteren over de rotsen (onder de 200 deelnemers hadden er twee een fractuur opgelopen…).  Deze tocht bracht welgeteld 2 punten op voor de UTMB.  Interessant, maar niet voor herhaling vatbaar.  Je moet je echt wel bewijzen dat je van ijzer bent om aan de UTMB te mogen deelnemen. En van ijzer ben ik niet, dat heb ik in de herfst wel gemerkt toen de pezen in mijn rechter onderbeen er genoeg van kregen.  Want dat kenmerkt de vijftigplussers ook, dat is een verhoogde gevoeligheid voor blessures.  Ik herinner me  nog goed de ongelovige blik van de fysiotherapeute die me behandelde voor een achillespeesontsteking enkele jaren geleden: “Dus u stretcht nooit? Daar gaat u nog problemen mee krijgen hoor…”.  Of de bezorgde blik van een andere collega die de echo uitvoerde toen ik besloot dat het tijd was om iets aan de pijn te gaan doen. “Maar dat ziet er niet goed uit, die pees is gesplitst en ze is nog ontstoken ook” en plots wordt je in de rol van een patiënt gekatapulteerd, doemen er orthopedisch chirurgen, scalpels, braces en andere vervaarlijke toestanden op.  Maar twee maanden later, zes kinesitherapiesessies en een serie excentrische oefeningen verder loop ik terug zonder pijn.  Sindsdien stretch ik voor, tijdens en na…